زیر این گنبد کبود خدا                         چلچراغی احاطه بر همه جا

این چراغ هدایت است که او                   راه جنات منتهی ست به او

کشتی است و نجات میبخشد                    مردگان را حیاط می بخشد

همچو شمعی که خویش می سوزد             نور مغرب به صبح می دوزد

این حسین نیز کار او این است                 روشنایی برای ایین است

ما حسین را چگونه میخواهیم                  آنچه او بوده ما نمی خواهیم

ما حسین را شهید و تشنه جگر                فارغ از صد هزار حسن دگر

ما حسین را حقیر میخواهیم                    زینبش را اسیر می خواهیم

سر او هر که خواست بر سر نی              سر او کس ز خویش پرسد نی

آی مردم حسین تشنه نبود                       در بیابان غم گرسنه نبود

مست بود از شراب عرفانی                    آب های بهشتش ارزانی

صد سبویش به گوش نعره زنان               ایها الناس  ایها الانسان

تشنه معرفت کدامین است                      ایها الناس راه من این است

مرگ در راه دوست شیرین است              بهتر از زندگی ننگین است

سر به شمشیر و تازیانه دهیم                  تن به ذلت برای جان ندهیم

عاشقی این چنینیم باید                          یاسیوفخضینی ام باید

من که نام و سمت نمی خواهم                شیعه بی معرفت نمیخواهم

گفته بودند حسین تنها بود                     غافلند که خدای از ما بود

طفل شیر خواره شیرین است               در تمام رسوم و آیین است

نوجوانی رشید و شهزاده                   صد هزارش مرید و دلداده

ماه رویی چو سرو اندامش                 شیرهای درنده خو رامش

یادگاران کوچک حسنم                    روح من بود و پاره های تنم

نوجوانان زینبی پرور                    عون و عبدا...،قاسم و جعفر

این همه گل فدای قامت دوست          هر چه زیبا و نیک همه از اوست

کربلا جنگ بر سر زر بود             بر سر تاج و تخت و منبر بود

کوفیان جملگی مسلمانند                روز و شب در نماز و قر آنند

پینه های کلفت پیشانی                  صد گنه در خفا و پنهانی

گوششان از ندای قرآن کر             از برای ستمگران نوکر

هم علی دیده اند هم زهرا             هم محمد که گنبد خضرا

هم حدیث پیامبر خوانند                هم کلام امیر می دانند

لیکن از غافله به گل ماندند           تا ابد پیش او خجل ماندند

این همه کوری و نفهمیدن            سخن لعل یار نشنیدن

علتش را حسین میداند                با صدای بلند میخواند

ترک ما بهر خواب و خور کردند  چون شکم از حرام پر کردند

این زمان هم یزید بسیارند          یاوران حسین بیدارند    

اشعری های ما فراوانند            اشتری ها کمند و حیرانند

نی مسلمان ز کافر است معلوم   نه حلال و حرام را مفهوم

از حسین شهید می خوانند       هم ز فتح یزید میخوانند 

نام ایشان و نام پاک حسین      بر زبان آرزوست نام حسین

خیرین ز عقل کم مایه           فارغ از درد و رنج همسایه

دیگ های غذایشان جوشان    صد چراغ ریا افروزان

ذکر نام حسین و یارانش       قحطی افتاده در محبانش

کیست آن کز بلا نپرهیزد      لااقل با گناه بستیزد

ای دریغ از یکی حسین شناس ، یاور دین و نور عین شناس

ای که شش گوشه را نظر داری، از مرام حسین خبر داری    

نان و زحمت به سوی او نبرید  بگذارید و آبرو بخرید

آبرو از که از برادرتان   دوست، همسایه ،خواهرتان

کربلایی حسین بیدار است      گر سلامی بود شنیدار است

کربلا رفتنت بهانه بود          کربلا در میان خانه بود

با خلوص رو به سوی کرببلا  السلام و علیک سید الشهدا

با ادب با خضوع با احساس    السلام و علیک یا عباس

این همه مردی و وفاداری     معدن بخشش وسخا داری

ای امیر سپاه بی لشکر         دست ما گیر و همره خود بر

ما اسیر هوای شیطانیم        همچو حر جرم خویش میدانیم

لیکن امید مرحمت داریم      تا شفیعی چو مادرت داریم

ای خدا ای خدای زیبایی     بیت های نگفته می دانی

نگذارید که این دل نگران    رود آخر به غارت دگران

مرغ دل در هوای دانه توست ، پا فرو نه که خانه خانه توست

                                                                                            { احمد شفیعی حسن آبادی}

+ نوشته شده توسط جواد در و ساعت |


Powered By
BLOGFA.COM