شعری تکراری از خودم

 از وطن واژه دین مانده و ما سرگردان

غرق در ظلمت و کین مانده و ما سرگردان

عشق و میخانه بر افتاد و دگر سفره تهی ست

نان خشکی پس از این مانده و ما سرگردان

خنده خشکیده به لب، شاد شدن ممنوع است

واژه شاد که شین مانده و ما سرگردان

سینه ها پر ز غم و درد،پر از شکوه شده

پس چرا حال چنین مانده و ما سرگردان

سهم این نسل فقط سرخی پرچم بوده ست

سبز در پشت کمین مانده و ما سرگردان

دختر از خانه برون شد گنهش چیست که او

خون سرخش به زمین مانده و ما سرگردان

چشم امید به در تا که بیاید پسرش

دل مادر چه غمین مانده و ما سرگردان

مردم این قوم ریا بدتر از اصحاب شمال

ظاهرا سوی یمین مانده و ما سرگردان

فصل باریدن خون است و نمی بارد ابر

عرق سرد جبین مانده و ما سرگردان

عید در راه و سیاهیست، بگو سبزه کجاست

سفره بی سبزه و سین مانده و ما سرگردان

غزلی زیبا محراب و علی

شبی محراب تنها گریه میکرد

        به حال خویش و فردا گریه میکرد

به بهت کوفه چاه مانده  تنها     

         برای زخم مولا گریه میکرد

به اوج قله قاف تجلی

         برای عشق عنقا گریه میکرد

خداوندا علی آنشب چه میگفت

         که محراب مصلا گریه میکرد

جهان از سوگ فردا بی خبر بود

        خدا تنهای تنها گریه میکرد

                                                                                                          {روح ا..حیدری}

غزلی از خودم

پنداشتیم دشمن بیگانه مرده اند   

        صد حیف صاحبان به این خانه مرده اند

جغدان به روی بام و کلاغان درون باغ

        آن بلبلان ناله  مستانه مرده اند

با مرگ یزدگرد مدائن تباه شد

        مردان او به گوشه ویرانه مرده اند

مردانگی کجا و برازندگی کجا

        آن مردمان غیرت مردانه مرده اند

یعقوب را بگو که چرا گریه میکنی؟

        اینجا هزار یوسف دردانه مرده اند

اینجا هزار و یک شب شیرین شهرزاد

        چون قصه های کهنه و افسانه مرده اند

محکوم زنده بودنم اما چه بودنی

        وقتی که صاحبان به این خانه مرده اند

 

 

غزلی از حبیب حیدری(گلر)

بیا ساقی که من غم دارم امشب 

                 که تنهایم تو را کم دارم امشب

کلیدی بهر من بنما مهیا

                که مشکل وا کند از کارم امشب

شبم شب باشد و روزم چو زلفت

               تو نوری ده که من بیدارم امشب

بیا ساقی و می کن در پیاله

              که من رنجورم و تب دارم امشب

بگویم درد دل های فراوان

             که با ساقی دمی من یارم امشب

دلم درد و دلم درد و دلم درد

             بیا جانا که من بیمارم امشب

شفایم دست تو لطفی عطا کن

            بریز شهدو شکر در کامم امشب

تو ای بنده خدا ساکت نشستی

           به سر سودای جانان دارم امشب

 

شراب هفت ساله از علی اکبر رستگار(میرزاآقا سیدصفی)

 

چه شام ها که نشستیم و خواب از آب در آمد  

             چه اشک ها که تماما حباب از آب در آمد

چه بیت ها که سرودیم در نهایت امیدو...

             عاقبت همه بیت العذاب از آب در آمد

چقدر درد نوشتیم روی صفحه کاغذ

             و ناگهان همگی شعر ناب از آب در آمد

چه ادعا که نکردم به عشق پاک دل خویش و...

            خانه دل ماهم خراب از آب در آمد

ز اشک خون به دل خویش چون شراب نهادیم

            شراب هفت ساله ما آب از آب در آمد

حکایت دل ماهم مثال گیسوی دلبر

 سیاه بود و چه پر پیچ و تاب از آب درآمد

غزلی زیبا از مجتبی آتشفشان

آی  مردم اشتباه شدمن که شاعرنیستم    گر چه کوچیدم ز خود مرغ مهاجر نیستم

گر چه دلتنگی مرا لبریز رفتن میکند        پیشتان هستم همیشه ابر عابر نیستم

مثل یک دانه همیشه در پی روییدنم        خشک و بی آبم مبین من ابر بایر نیستم

در پی نیمی ز خود میگردم و سردرگمم     تا نجویم وصل او آسوده خاطر نیستم

میروم روزی مسیر خاک تا افلاک را           نقشه راه خدا دارم که کافر نیستم

باز هم موضوع با این واژه ها سردرگم اند    گفته بودم بیت اول من که شاعر نیستم!

چهرپاره ای زیبا از شقایق یاوری

دل نبستم به آسمان تنش

او که پرواز را به من آموخت

من که یک عمر عاشقی کردم

هستیم در نبودنش میسوخت

بی خبر میگذشت از احساسم

از دل و روح زخم خورده ی من

آه یک روز من یقین دارم

مینشیند به خاک مرده ی من

شاید از کوچه باغ خانه ی ما

روزگاری گذر کند دلتنگ

بشنود خنده های تلخ مرا

از دل سایه ها و یا یک سنگ

خستگی ها و بی کسی هایم

زندگی را عذاب خواهد کرد

عاقبت با سکوت سنگینش

حال من را خراب خواهد کرد

گله ای نیست گرچه در دل او

یاد من بی فروغ و کم رنگ است

به گمانم که خوب میفهمد

این شقایق هنوز دلتنگ است

شعری نه چندان...از خودم

ای نازنین بمان بخدا جنگ میشود                  در گیر و دارفاصله ها جنگ میشود

شمشیر های روی جبین را غلاف کن             بالا نبر به جان شما جنگ میشود

هر جا تو را به کوچه و راهی ببینمت              با هر کسی ز روی ریا جنگ میشود!

همچون فرشته ای به زمین یا که آسمان       ناگه میان ارض و سما جنگ میشود

در سوی توست قبله من یا که کعبه است      بین دو قطب قبله نما جنگ میشود

در وصف روی ماه تو در شعر های من            گاهی میان واج و هجا جنگ میشود!

با آتشی که چشم تو بر پا نموده است            هر جا در اوج صلح و صفا جنگ میشود

چهار پاره ای زیبا از سید حمید رجایی

آسمان صاف و ماه میخندید

در دلم یک چراغ روشن بود

در افق یک ستاره چشمک زد

          آری آری ستاره من بود

                    کودکی بودم و چه بازیگوش

                             همه از شر و شور من به عذاب

                             داد میزد پدر به خانه بمان

                             بانگ میزد رفیق من بشتاب

تا نیاید صدای بستن در

قدری آهسته پیش میکردیم

همگی روبروی خانه ما

بازی گرگ و میش میکردیم

                           خواهرم با عروسکش مشغول

                           مادرم پشت دار قالی بود

                           پدرم چای تازه دم میریخت

                          جای مادر بزرگ خالی بود

آسمان صاف و ماه میخندید

روزگارم چه روزگاری بود

گر که پاییز و گر زمستان بود

باغ امید من بهاری بود

                       آه اما نمیکنم باور

                      روزگارم چنین سیاه شدست

                      کودکی های من کجا رفتند

                     هستی من چرا تباه شدست

برگ برگ امید سبز مرا

باد پاییز با خودش برده است

هر چه فریاد میزنم عبث است

وای بر من صدای من مرده ست

                     خنده هایم ز گریه تلخ تر است

                     روزهایم به شب گراییده

                    همه اش از فسون چشم تو بود

                    مادرم اینچنین نزاییده

یاد بازی گرگ و میش بخیر

من چه بره چه گرگ میبردم

کاش از مادرم نمی زادم

یا همان روزگار میمردم

                  دیگر امروز روز بازی نیست

                 من چه بره چه گرگ میبازم

                 گرچه در آتش تو می سوزم

                 باز با روزگار می سازم

بهر یک جرعه مهربانی تو

دست من کاسه گدایی شد

هرکس از عشق قسمتی برداشت

چه کنم سهم من جدایی شد

غزلی از حسن رضاییان

 

..............چشم جادو..............................
آتشی افروخت درجانم چراغ چشم تو
داغ عشق دلبرم باشد زداغ چشم تو

هرکجا جادوگری باشد ویاافسونگری
من در آن آشوب می گیرم سراغ چشم تو

من سیه بختم که تقلیدم زچشمان شماست
مردم چشمت سیه همچون کلاغ چشم تو

گریه ی طوفانی ات ویرانگردل های ماست
می شود جریان ِ سِیل از دشت وراغ چشم تو

مست وشیدایم کن ای ساقی که بی تاب تواَم
حبّه ی انگور می بینم به باغ چشم تو

اشک خونین ات خماران رابودگلگون شراب
جرعه نوشیده است (صمصام)ازاَیاغ چشم تو

                                                                      (  حسن رضاییان)